“अरे शिवु जी !”
अचानक परिचित व्यत्तिबाट मेरो नाम पुकारिएको सुने । बि सि ए पहिलो वर्ष अध्यायन गर्दाको मेरो साथी कौशल काफ्ले रहेछ । मैले उसलाई ठम्याई हाले । लुरे, पातलो शरिर, पावरवाला चस्मा लगाएको, टाउकोमा चुच्चे क्याप फुस्रो अनुहार अहिले पनि उस्तै पहिलाको जस्तै अलिकति पनि परिवर्तन भएको थिएन । ऊ चाबहिल स्तुपाबाट भित्र पशुपति स्कुलको गेटनिर उभिएको थियो । निरन्तर आवतजावत मानिसको भीँडमा पनि उसले मलाई ठम्यायो ।
मलाई देखेर हात फैलाउदै ऊ मतिर आयो । मैले पनि हात मिलाए । हामी बिच हालखबर र सन्चो बिसन्चो सोधीखोजी भयो । ऊ पनि निकै फुर्सदमा देखिन्थ्यो । म पनि आज दिनभर फुर्सदनै थिएँ । हामी बाटोमा उभिएर गफिनु भन्दा छेउमा कहि बसेर गफ गर्न उचित ठान्यौ । हामी स्तुपा नजिकैको पसलमा बस्यौँ । यो त्यहीँ पसल थियो जहाँ हामी कलेज पढ्दा बिहान चिया र परौठा खाने गर्थ्यौ ।
बिहानको साँढे आठ भएको थियो । म यसै चाबहिल निस्किएको थिए । अचानक उसँग भेट हुनु संजोक थियो । मैले पसलको आन्टिलाई दुई कप चिया र एउटा चुरोट मागें । कौशल शिलापत्र निउज पोर्टलमा रिपोर्टरको काम गर्थ्यो । म र ऊ, सँगै बि सि ए पहिलो बर्ष भर्ना भएका थियौं । तर पछि उसले बि सि ए छाडेर जर्नलिजमतिर सिफ्ट भएको थियो । त्यसपछी ऊ सँग कलेजका फङ्सनल प्रोग्राममा बाहेक हाम्रो कमै भेट हुन्थ्यो ।
म कुमार नगरकोटीको ठूलो फ्यान थिए । एकपल्ट मन्डला नाटकघरमा नाटक हेर्न गएको बेला कुमार नगरकोटीसँग भेटगर्ने सुभ अवसर नजुरेको पनि हैन । तर नाटक छुट्ने डरले म नाटक हलमा प्रवेश गरे । निस्किएर आउदा नगरकोटि गैसकेका थिए । कौशल काफ्ले नगरकोटिकै पोर्टलमा रिपोर्टरको काम गर्ने भएको कारण मैले उसलाई आफूलाई एकपल्ट जसरि भएपनि कुमार नगरकोटिसँग भेटाउन आग्रह गेरेको थिए । उसले आफूलाई बारबार भेटाउने बाचा गरेतापनि उक्त शु – अवसर भने जुर्न सकेको थिएन ।
चुरोट सल्काउदै मैले काफ्लेलाई सोधे – “अनि कौशल जी, आजकल के को रिपोर्टिङ गर्नमा ब्यस्त हुनुहुन्छ नी ?”
उसले चियाको एक चुस्कि लिएर कपलाई टेबलमा राख्दै नमिलेका बाङ्गा टिङ्गा दाँत र दाह्रालाई देखाउदै एउटा मायालु मुस्कान खोल्यो ।
“के हुनु शिवु जी, यस्तै त होनि देशको स्थिती तपाईलाई थाहै छ । बरु धेरै समयपछी भेटियो तपाईको सुनाउनुहोस् । “
“मेरो के सुनाउनु र ? म पनि उस्तै छु । अहिले जागिर पनि गर्दिन । हिजो नयाँ ठाउँमा इन्टरभ्यूको लागि गएको थिए । अर्को हप्ता देखि काममा बोलाएको छ ।”
“तपाईसँग त सीप छ शिवुजी काम त जत्तीपनि पाई हाल्नुहुन्छ । त्यत्रो आइटी पढेको मान्छे । मैले पो काम नालाग्ने पत्रकारिता पढे ।”
“पत्रकारिता त झन राज्यको चौथो अङ्ग होनी, होइन र कौशल जी ? पञ्चायती व्यवस्था फालेर नागरिकको मौलिक हक हितको निम्ति गणतन्त्र ल्याउन राज्यको चौँथो अङ्गको अहम् भूमिका छ भन्छन् नी ?“
“पहिलाको पत्रकारिता र अहिलेको पत्राकारिता मिल्दैन शिवु जी । अनि बरु तपाईँले चाहीँ हुँदा छदैको जागिर किन छाड्नु भयो ? तपाई त पैला पढाउनु हुन्थ्यो, होइन र ?”
“पुरानो स्टाफ सबैले छाड्दै गए । एउटै ठाउँमा काम गरिरहँदा म पनि बोर भएको थिएँ । स्यालरी पनि टाइम टेबलमा नपाउने । काठमाडौँको महँगी तपाईँलाई थाहै छ । यत्तिकै अल्झिनु भन्दा राजिनामा दिनु उचित देखेर मैले काम छाडेको हो । ”
हामी निरन्तर गफ गरिरहेका थियौ । हाम्रो अघि एक कलेजका जोडी आएर परौठा र चिया अर्डर गरे । उनिहरुको आगमनले हाम्रो वार्तालापमा सानो बाधा निम्त्याएपनि हामी पुरानै मेसो पक्रिएर फेरि गफिन थाल्यौ ।
“अहिले चाहीँ फेरि के मा काम गर्न लाग्नु भएको ?” उसले उत्सुकता पुर्वक प्रश्न गर्यो ।
“घर नजिकैको डिजिटल प्रिन्टिङ प्रेसमा ग्राफिक डिजाइनर चाहिएको रहेछ । त्यहिँ सिभि बुझाएको थिए हिजो इन्टरभ्यूको लागी बोलाएको थियो ? ”
“स्यालरि कति दिन्छु भन्यो ?” उसले निसङ्कोच प्रश्न गर्यो ।
मलाई ति जोडिको अघि जवाफ दिन सरम नलागेको भने होइन । तर ति अपरिचितहरुलाई मैले केही समयको लागी नजरअन्दाज गरे र भने – “अठार हजार । काम गर्दै गए बढाइदिने कुरा गरेका छन् ।”
“यतिले पुराउन सकिन्छ त शिवु जी ?”
“मुस्किल पर्छ । रुमको रेन्ट तिर्दैमा ठिक्क हुन्छ । पैला पच्चिस हजार पाउथे तर खोई कहिल्यै पुगेको थिएन । सधैँ अभाव नै हुन्थ्यो ।”
“अहिले कोठामा को को बस्नु हुन्छ ?”
“अहिले त एक्लै नै हो । पार्टनर खोजिराछु । केही महिना अगाडीसम्म एउटा भाइसँग बस्थे । उसको साउदिको भीसा लागेपछी अहिले पुरै एक्लो छु । बरु तपाईँले कोही चिनेको छैन ? जो म जस्तै साथी खोजिरहेको होस् ।”
उसले चिया स्वाट्ट पार्यो र जिब्रोलाई ओठको वरिपरि घुमायो र फेरि त्यहिँ अघिल्लो हाँसो खिस्स हाँस्यो ।
“कस्तो संयोग ! बिबिएस गरेको केटी अहिले आइल्ट्स गर्दैछ । पहिला होस्टल बसेर पढेको तर होस्टलको इन्भाइरोमेन्ट र खाना मन नपरेपछी अहिले बाहिर फ्लाट लिएर बस्न चाहन्छे । उसले पनि आज भर्खरै तपाईँलाई भेट्नपूर्व फोन गरेर कोही लिभिङमा बस्ने केटा मान्छे चिनजान या नजिकको भए आफूलाई खबर गर्न भनेकी थिई । केटी एकदम ट्यालेन्टेट छ । तपाईँहरुको केमिस्ट्री पनि मिल्छ । रेन्ट आधा आधा के छ त बिचार ? फोन गरेर भन्दिऊ ?”
“मैले जागिर गर्न नथाले सम्म त यो निधो दिन पनि असम्भव छ । तर उसलाई बाहिर बस्न केटा मान्छेनै किन चाहिएको रहेछ ? लिभिङनै किन बस्नुपर्ने ?” थोरै संका र उत्सुकतासँग मैले उसलाई सोधेँ ।
“त्यो त उसैले जानोस् । मैले भनेनि केटी तपाई जस्तै छे, कम्प्लिकेटेड ।”
हामी चिया पसलबाट निस्कियौँ । मैले उसलाई केहि समयको लागी आफू घर जान लागेको खबर बताएं । फर्केर आएपछि नयाँ फ्लाट र नयाँ जागिर गर्ने पनि उसलाई बताएं । उसले मेरो नम्बर लियो र केटिलाई मेरो बारेमा खबर दिने भन्यो । हामी दोस्रो पल्ट हात मिलाएर आफ्नो-आफ्नो बाटो लाग्यौ ।
म चाबहिलबाट सिधैँ आफ्नो कोठातिर फर्किए । दिउँसो साढे तीन बजेको मेरो टिकेट थियो । म घरमा पुर्खौली जग्गाको नापी निकाल्न र बाँझो खेतबारीमा बिरुवा लगाउनको निम्ति वनकार्यलयमा कार्यरत मेरो साथीसँग सल्लाह लिन जान लागेको थिए । गाउँ जाने मेरो निर्णय अचानक परिवर्तन भएको थियो । म बेलबारिसम्म मात्र जान लागेको थिए । तर हिजोनै साँझ धनकुटासम्म पुर्याउनु पर्ने पार्सल आएपछी म तेह्रथुसम्मनै जानुपर्ने भयो ।
चाबहिलको पुल तरेर म पारिपट्टि लागेँ । केही जब सेन्टरका मान्छेले मलाई कर्मचारी आवस्यकता नामक पर्चा थमाए । त्यसलाई ढल्लो पारेर डस्टबिनमा सुईँकाए । र सुइँसुइँ आफ्नो बाटो लागेँ । चाबहिल एकबिहानै पनि भीँड थियो । लाग्छ मलाई यहाँ कहिल्यै मानिसहरु रित्तिदैनन् । यो सधैँ यस्तै रहन्छ । ब्यस्त ।
कोही मेनपावर धाइरहेका छन् । कोही कन्सल्टेन्सी । कोहीँ स्कुलको बसमा छन् । कोही कलेजका । कोही जागिरको खोजिमा छन् । कोही भविष्यको । सबैले यहाँ केही न केही त खोजिरहेका छन् ।
यत्रो सहरमा मानिसहरु आफ्ना हराएका सपना खोजिरहेका छन् ।
के भटाउलान् त ?
म आफै पनि यो सहरमा हराएको आउदो साल त दश वर्ष बित्ने रहेछ । खोइ त ? न मैले कमाउन सके, न पढाइलाई नै अगि बडाउन सके ? म पनि ति मानिसहरु जस्तै समयको जालमा झुण्ड भए । हिउँदको बर्फिलो सीतले कोक्रिएर फ्रोजन भए ।
लोग्ने मान्छेलाई यो सोभा दिदैन कि उ नालायक छोरा बनोस् । नकमाउने श्रीमान बनोस् । परिवारको बोझ सदस्य बनोस् । दायीत्वहीन पुरुष बनोस् । त्यसैले त उ हरबखत आफ्नो भन्दा बढि आफ्नो परिवारको लागि सोच्ने गर्छ ।
मेरो बहिनीले उसको साथीसँग आफ्नो दाइको निम्ति दिने परिचय के ? मेरो बुबाले त्यत्रो सभागृहमा सबैको अघि दिने छोराको परिचय के ? मेरो आमाले आफ्नो माइतिलाई छोरा के गर्छ भन्दा दिने जवाफ के ? प्रश्नै प्रश्नको घेरामा उभिएर एउटा पुरुषले आफ्ना निर्मम सपनाको हत्या गर्छ, र लागिपर्छ परिवारको खुसि खोज्न । आफन्तको भोक मेट्न । चिनेजानेकाको लाज छोप्न ।
उ आफूले आफ्नै जिन्दगि बाँच्न बिर्सिदिन्छ ।
तर म त त्यो लायक पनि छैन । त्यतिको काबिल पनि छैन । म ती सक्षम र बहादुर पुरुषहरुलाई सम्मान गर्छु । तर म आफै भने कहिल्यै ति पुरुषहरुमाझ भेटिईन ।
म खुसिको लागी बाँच्दो रहेछु नाकी कमाउन । म रमाउनको लागी बाँच्दो रहेछु नाकी जमाउन । म कमाउन र बाँच्नको लागी सधैँ आफूलाई एउटा सिद्धान्तले बाँधेर राख्दो रहेछु ।
त्यो हो – “ के म खुसी हुन्छु ?”
त्यसो भए के म अपवाद हो ?
के अरु लोग्ने मान्छे जस्तो नहुनु नै अपवाद हुनु हो ? के मैले पनि अरु जस्तै बन्नुपर्छ ? सपनाहरुलाई परिवर्तन गर्नुपर्छ हो ? या त म यसै ठिक छु ?
तर साँच्चै म ओझेल छु । आफ्ना उज्याला सपनाहरु बोकेर यो ठूलो ब्रह्माण्डमा औँशिको रातमा छोपिएर ओझेल परेको चन्द्रमा जस्तै, म छु या छैन कसैलै कति पनि फरक पर्दैन । कसैको यादमा छैन म, कसैको सोँचमा छैन म । कसैको गीतमा छैन म, कसैले प्रीतमा छैन म ।
म हराएको होइन नखोजिएको हो । म बिलाएको होइन नरोजिएको हुँ ।
मलाई त एकलास एकान्तको त्यो तालमा चम्किएरहेको ताराको एउटा टुक्रा बन्न मन छ । पानीका लहरले सुस्तरि सुस्तरि हल्लिदै बिहानीको मिरमिरेमा कसैले नदेखि झरिजान मन छ । निलकुञ्जरी जस्तै बाह्र वर्षपछी फुल्न मन छ कि कसैले देख्न पनि दशक कुर्नु परोस् ।
कोठा पुगेर सामान प्याक गरेँ । बिहानको खाना पकाउन अल्छि लाग्यो । मोबाइलमा न कसैको मेसेज थियो, न फोनकल अल्छि पो लाग्यो । बरालिदै बरालिदै म स्नुकर हाउसतिर लागे । आजकल मेरो अधिकांश समय स्नुकर खेलेर बित्न थालेका छन् । काम छाडेदेखि समय कटाउन मैले स्नुकरलाई सारथी बनाए । स्नुकरमा प्रायजसो म जस्तै मान्छे आउछन् । काम छाडेका या त रिडायर्ड भएका । धेरै जसो मेनपावरका एजेन्टहरु छन् । अनि जग्गाका दलालहरु । बाँकी कोरियन भाषा पढ्दै गरेकाहरु छन् ।
पछिल्लो समय कोरियन भाषा पढ्ने मान्छेहरु यति धेरै भएकी पुतली सडक देखि बागबजार, रत्नपार्क देखि बानेस्वर, गौशला देखी चाबहिलसम्म टम्म भरिएका ति प्रत्येक हुलहरु कोरियन भाषा पढ्नेहरु हुन् । कुनै समय धरहरा देखि दुइटा ढुङ्गा फाल्दा एउटा नर्सलाई अर्को इन्जिनियरलाई लाग्छ भनिन्थ्यो । अहिले दशओटा ढुङ्गा फाल्दा दशैओटाले भाषा पढेकाहरुलाई लाग्छ ।
बेरोजागारी पनि यत्ति भैयोकी आफ्नो देशमा निर्भर भएर त बस्नै नसकिने । हुँदा हुँदा एउटा दले ले मलाई पनि खाडितिर बेच्नलाई आस गरेको अझैँ याद आउछ । म स्नुकर खेलिरहँदा – “लुङ्वा तपाईलाई त इङ्गलिस बोल्न निक्कै राम्रो आउछ होइन ? साह्रै राम्रो डिमान्ड आको छ मलेसियाको ।“
आजकल म स्नुकर खेलिरहदा स्नुकरको स्टाफ देखि त्यहाँ खेल्न आउने सबै मान्छेहरुले मलाई पनि उनिहरु जस्तै बेरोजगार देख्छन् । हुन त म बेरोजगार नै हो । तर कोही किन यो बुझ्दैन सबैलाई जागीरको भोक हुदैन । यो किन सोच्दैनन् कि, कोहीँ क्यास र चेक डेबिट र क्रेडिट गर्दै टेन-टु-फाइब समय बिताउनै चाहदैन ।
सबैको उद्देश्य कमाउनु हो जस्तो लाग्दैन ।
नकमाई बस्न पनि फेरि यहाँ समजको नजरमा नाकाम बन्नु शिवाय केही होइन । मेरो आदर्श बुझेर साथीहरुले सम्झाउछन्, “होइन हौ शिवु, एकपल्ट त बाहिर जानै पर्छ । खान लाउन बस्न त हामीलाई केही समस्या छैन । तर कहि दुख बिमार परेर उपचार गर्नु पर्ने भयो भने, हामी जस्तो मान्छेले के गर्ने भनत ? छोराछोरीलाई राम्रोसँग पढाउनु पर्यो । कमसेकम हामीले जस्तो दुख त नपाओस् ।”
अधिकाशंको सिद्दान्त एउटै छ, हामीले जस्तो दुख हाम्रो छोराछोरीले चाहीँ भोग्न नपरोस् ।
यसरी सोँच्दा उनिहरुको भनाई सतप्रतिशत सहि लाग्छ । सहि के माने मा पनि लाग्छ भने – एक रात त्यसरि नै म स्नुकर खेलेर करिब साढे दश बजे कोठा फर्किदै थिए । याङ्तारु नजिकै सडकका दश बाह्र ओटा कुकुरले मलाई झम्टिन खोजे । म निडर भएर दाँयाबाँया नगरि आफ्नो बाटो सरासर हिडिरहे । मेरो मनमा प्रश्न उब्जिरहेको थियो, ‘यदि यी कुकुर हरुले मलाई टोके भने मैले तत्काल रेबिजको सुइ लाउनु पर्नेहुन्छ । तर मेरो ब्यान्क एकाउन्टमा त जिरो ब्यालेन्स छ । यस्तो बिजोग अवस्थामा म कसलाई गुहार्छु होला । मैले त गुहार्दा गुहार्दै पनि कतिले पैसा दिन नमान्ला । मैले ति कुकुर ले चिथारेको र दाँत गाडेका घाउहरुको फोटोनै देखाउदै अनेक बिन्ती गर्दै अनेकसँग पैसा मागिरहदा कत्तिले त वास्ता पनि गर्दैनन् होला ।’ म यो पीडाको कल्पना पनि गर्न सक्दिन । तर यसको बिकल्प बैदेशिक रोजगार मान्ने आधार के ? म स्वभिमान भन्दा ठूलो आफ्नो ज्यान पनि ठान्दिन ।
एकदिन स्नुकर खेलिरहदा कुरै कुरामा त्यहाँका दाइहरुसँग मेनपावरको बारेमा पनि धेरै कुरा भयो । उनिहरु सबै एकपल्ट बिदेश बसेर अहिले नेपालमा मेनपावरनै खोलेर बसेका रहेछन् ।
कुरै कुरामा एकजना दाइले भनेका थिए, “मेनपावर छ र त यसरि स्नुकर खेलेर पनि खान पुगेको छ नत्र कहाँ बाट टिक्नु भाइ काठमाडौँमा ?”
उनको कुरा मलाई अचम्मको लाग्यो । एउटा एजेन्टले पनि त्यत्रो पैसा कामाउदा रहेछन् । तर हुन पनि होला । केही समय पहिला मैले र मेरा साथीहरुले एउटा मेन पावरको वेबसाइट बनाइदिएका थियौ । त्यति बेलापनि मेनपावरको बारेमा धेरै कुरा थाहा पाएको थिए । एजेन्ट भएर काम गर्न अफिसमा बसि रहन पर्दैन । ति दाइहरु जस्तै बाहिर जग्गाको दलाली गर्दै या अरु साइट बिजनेस गर्दै मान्छे उडाउन सकिने रहेछ । हामीले वेबसाइट बनाइदिएको मेनपावरले पनि हामीलाई युरोपको लागी एउटा मान्छे ल्याए एक लाख र गल्फ कन्ट्रीको लागी एउटा मान्छे ल्याए पच्चिस देखि तीस हजारसम्मको कमिसन दिन सकिने बताएका थिए ।
पछिल्लो समय बिदेश जाने मेरो गाउँ ठाउँको साथीहरु पनि धेरै नै बढेको थियो । म आफैलाई पनि बिरक्त लाग्छ । जब म फुटबल खेल्न जान्थे, पल्ला गाउँका साना भाइहरु – “शिवु दाजु, मलाई किपर भए पनि खेलाउनु ल” भनेर मेरो बाटो कुरेर बस्थे । आजकल तिनै भाइहरु मेसेन्जरमा “दाइ तपाईले चिनेको मेनपावरहरु छैन ?” भनेर सोधिरहेका हुन्छन् । उमेरमा उनिहरु म भन्दा ७/८ बर्षनै कान्छो छन् ।
कोही भन्छन्, “एजेन्टले आफ्नो मान्छेको मात्र भिसा झार्द्यो । हामी नचिनेकोलाई इन्टरभ्यूमा नै फाल्यो । बिदेश जान पनि अब आफ्नो मान्छे चाहिने ।“
अबत त बिदेश जान पनि यत्ति गाह्रो छ की इङ्ग्लिस फरर बोल्दिनु पर्यो । मेडिकल क्लिन हुनुपर्यो । हाइट वेट मिलेको हुनु पर्यो । अनुहार शरिर कतै दाग हुनु भएन । कम्पिटिनसनमा टपमा आउनु पर्यो ।
***
साँढे दुइ बजेको थियो । त्यतिबेला सम्म म स्नुकर हाउसमै थिए । बस काउन्टरबाट फोन आयो । अबको एक घन्टामा गाडी चाबहिल आइपुग्ने र गाडी आइपुग्न अगावै मलाई बसस्टपमा आइपुग्नको निम्ति सतर्क गरायो । म पनि स्नुकरको लास्ट फ्रेम खेलेर कोठातिर फर्किए । सामान सबै प्याक नै थियो । अक्सर म कतै हिड्दा सामान कम बोक्नेमा पर्छु । पार्सल, कोसेलि या पठाउनि खासै म कसैको पनि बोक्दिन ।
यो भने अलि स्पेशल पार्सल थियो । झोलामा एउटा पाइन्ट एउटा ज्याकेट अनि एउटा जुत्ता र सर्ट सिवाय आफ्नो लागी अरु केही बोकेको थिइन । मेरो झोला सानो र हलुका थियो । पार्सललाई पनि झोलामा राम्रोसँग राखेको थिए ।
कोठामा आइपुग्दा ठ्याक्कै तीन बजेको थियो । अझैपनि आधाघण्टा समय त डल्लै थियो । तर ढिलोगर्नु भन्दा छिटो पुग्नु बेस सम्झेर आधाघण्टा अगाडिनै म बसस्टपतिर जाने निधो गरें । अन्तिमपल्ट झोलालाई एकपल्ट फेरि खोलेर रि-चेक गरे । आफ्नो कपडा भन्दापनि म पार्सलमा बेसि सतर्कता अपनाइरहेको थिए । करिब पाँच केजी जतिको पहेँलो झोला बाहिरबाट सेतो टेपले र्याप गरेको र कालो मार्करले पाउने ब्यक्तिको नाम लेखिएको थियो –“सुजता चेमजोङ्; धनकुटा ।”
बसस्टपमा ठुला ठुला झोला सहित म सँगै केही समयका लागी यात्रा गर्न लागेका सहयात्री गाडी कुरिरहेका थिए । झोला देखेर र पर्फ्युमको त्यो वास्नाले थाहा पाउन सकिन्थ्यो कि ति यात्रीहरु दुर दराजदेखि आएका थिए । कतार, साउदि, मलेसिया कहाँ बाट ? खैर, जहाँबाट आएका भएपनि कहाँ जादै थिए, म भन्न सक्थे । किनकी त्यो त झोलैमा लेखेको छनि – “बर्दिबास, सुवास मगर ।”
साँढे तीन बजेको टिकट चार बजिसक्दा पनि गाडी आइपुगेको थिएन । सँगैको यात्रुले फोन गर्दा चक्रपथको जाममा अड्केको र खुल्ने बित्तिकै आउने भनेर उताबाट जवाफ दिइरहेको थियो । मलाई यो नाइट गाडिहरुको यहि बानि पटक्कै मन पर्दैनथ्यो । घण्टौं अगाडी बोलाएर, पर्खाएर राख्नु ।
लोकल गाडी हुइकिएर आयो । हाम्रो अगाडी रोक्यो । गाडीको सहचालक ढोका खोलेर चिच्याउन थाल्यो — “ए चुच्चेपाटी, भाटभटेनी, बौद्ध, पिपलबोट, चामुण्डा गेट, जोरपाटी, गोकर्ण ! गोकर्ण !!”
उसको बोलिमा एकठाउँ आएर म रोकिए, “चामुण्डा गेट ।” र त्यहीँ आवाज मेरो कानमा गुञ्जिन थाल्यो ।
“चामुण्डा गेट पेट्रोल पम्पमा आउनुन है !”
***
काम छाडेको तीन महिना बितिसकेको थियो । नयाँ जागिर खोज्ने केहि योजना पनि थिएन । एकदिन अचानक साँझ आठ बजेतिर जितेन अंकलको भिडियोकल आयो । मैले कललाई उठाएँ । अंकल बाटोमा हिँडिराख्नु भएको थियो । मुखमा गुड्का चपाइरहेको र मदिरा सेवनले बोलि लरबराइरहेको थियो । साथमा एउटा भाइपनि पछिपछि आइरहेको देखिन्थ्यो ।
“तँलाई एउटा कुरा भन्नुपर्यो भनेर फोन गरेको “ भिडियो कलको सुरुवातिमै अंकलले भन्नुभयो ।
मैले उहाँको कुरालाई ध्यान दिएर सुने ।
“एउटा नयाँ फ्रेस स्कुटर छ । निकालेको पाँच महिनामात्र भयो । अर्जेन्टलि बेच्न लागेको छ । त्यो मान्छे मैले चिनेको मान्छे हो । मामा पर्छ । उसको छोरीको हो स्कुटर अस्ट्रेलिया जान लागेको छ । तँ गाडि किन्ने भन्दैथिस् । तलाई ठिक हुन्छ काठमाडौँमा बाइक भन्दा त बरु स्कुटरनै । त्यै ओहोर दोहोर त होनि । स्कुटर राम्रो छ । चिनजान पनि हो । तैँले लिदा ठिक हुन्छ । के भन्छस् केटा ?”
एकैछिन त म अक्क न बक्क परे । अचानक आएको मौकामा मैले दुई मिनेट सोच्न पनि सकिन । भक्तको लागी भक्ति, रैतिको लागी ऋण, हामी जस्तो मिडल क्लास फ्यामिलिको लागी पैसानै सबथोक रहेछ । सबैभन्दा पहिला मेरो मुखमा त्यहीँ नै फुर्यो ।
“कतिमा दिने भन्दैछ ?”
मेरो प्रश्नले अन्कल पनि एकछिन कड्किए । गुड्कालाई चपाए र पिच्च थुक फालेर बोल्न थाले ।
“पैसा त हेर अब एक लाख अस्सी हजार भन्दैछ । चिनेकै पनि हो मिलाउन लाउदा मिलाई हाल्छ । तर स्कुटरचाहीँ दाम्मी छ है केटा । त्यो मामा कहिलेकाहीँ स्नुकर खेल्न आउदा लिएर आउछ । नयाँ छ । त्यो अहिले यहाँ जसले पनि किनिहाल्छ । त आफ्नै मान्छे परिस मामालाई मैले कुरा नछोड्नु भन्या छु । एकपल्ट बिचार गर । “
लाखको कुरा सुन्ने बित्तिकै मेरो दाँतबाट पसिना बग्न थाल्यो । मैले तत्काल त्यति पैसा जम्मा गर्न सक्ने क्षमता थिएन । तर एउटा सेकेन्डह्यान्ड नै भएपनि दुई पाङ्ग्रे गाडिको भने मलाईपनि खाँचो थियो । स्नुकर खेल्न जानैको लागी भएपनि पैदल ओहोर दोहोर गर्नत निक्कै मुस्किल पर्ने रहेछ ।
“खै हौ अंकल अहिले नै त त्यत्रो पैसा छैन । तर छोरी गए पनि घरकाले चलाउदा भइहाल्ने किन बेच्न लागेछन् ।“
मैले आफ्नो रहरलाई आर्थिक अवस्थामा झुँकाएर बोले ।
“के त्यो मुला बुढाको घरमा गाडी नै गाडी छ । उसको आफ्नै बाइक छ ।“
“मिलाउदा कतिसम्म दिन्छहोला त ?”
कतै लाखभन्दा तल त आइपुग्दैन भन्ने झिनो आसले म अंकललाई नै सोधिरहेको थिए । मानौ अन्कलनै त्यो मान्छे हो, जोसँग मैले स्कुटर किन्नेवाला छु । र मुल्यमा नेगोसिएट गरिरहेको छु ।
“अलिअलि त मिलाउछ होला ? कति सम्म हाल्न सक्छस् त ?”
कुनै समय स्कुल वा कलेजमा पढेको कुरा याद आयो । नेगोसिएट पहिलो मुल्यको आधारमा निर्भर गर्छ रे । यो रिसर्चरले नै बताएका छन् । हुनपनि होला सायद । किनकी अब म कति हाल्छु भन्नु ? यदि पहिलो मुल्य लाख भनेको भए मैले पचहत्तर हजार भन्ने थिए होला । यदि पहिलो मुल्य अस्सि हजार भनेको भए, मैले पचास हजार भन्ने थिए होला ? तर यहाँ त पहिलो मुल्य नै एक लाख अस्सि हजार भएपछी मैले न पचहत्तर हजार भन्न सक्छु ? न पचास हजार ? मलाई त एकलाख हाल्छु भन्न पनि सरम लाग्यो जबकी मेरो क्षमता एकलाख हाल्न सक्ने पनि थिएन ।
“अब अहिले त पैसा छैन अंकल । अलि पछि भयो भने हेरमला नी ?”
“कैले हुन्छत तँ सँग ? हेर, दसपन्द्र हजारसम्म त म पनि हाल्दिन्छु तलाईँ ।“
अन्कल अलि हतारमै हुनुहुन्थ्यो । मदिराको नसामा भएर पनि होला । मलाई उहाँसँग कुरा छोट्याउन मन लाग्यो । एक त म सँग पैसा थिएन । अर्को कुरा उहाँको कुरामा म अलि विश्वस्त थिइन ।
“अब अलिदिन हेरुम न । म पैसा भएपछि तपाईलाई कन्ट्याक गर्छु नी ।“
कन्भर्सेसनको कन्क्लुजन गर्ने उद्देश्यले मैले भने ।
“बिचार गर है केटा यस्तो अवसर फेरी आउदैन ।“
त्यसको भोलिपल्ट फेरि स्कुटरको तीन एन्गलबाट खिचिएको फोटो पठाएर अन्कलले भोइस मेसेज पठाउनु भएको रहेछ ।
“स्कुटर यहीँ हो केटा, फ्रेस छ । एभरेज पैतिसको माइलेज दिन्छ ।“
हिजो नसामा भनेको होला भनेर अन्कलको कुरा खासै ख्याल गरेको थिइन । तर आज फ्रेसमा पनि उहीँ कुरा दोहोर्याएको देखेर मलाई पनि खासियत बुझ्न मन भयो ।
फोटो देखि सकेपछि मलाई पनि स्कुटरले लोभ्यायो । सफ्ट निलो आकासे कलर, कतै नकोरिएको नयाँ देखिने भेस्पा ड्युल स्कुटरको आउट लुक्सले मलाई पनि आकर्षित गर्यो । पाँच महिना मात्र कुदेको स्कुटरको इन्जिनमा के शंका गर्नु ? मलाई स्कुटर किन्ने धोको पलायो । मलाई खाँचो पनि त छ । तत्काल अंकल लाई भोइस मेसेज गरे – “अलि प्राइस चाहीँ मिलाउनु लाउनु न । भयो भने किनिहाल्नु पर्ला ।“
अंकलले रिप्लाई गरिहाल्नुभयो, “कति सम्म हाल्न सक्छस्?”
मैले आफैलाई पनि यहीँ प्रश्न गर्नु थियो । साँच्चै मैले कतिसम्म चाहीँ हाल्न सक्छु होला त ?
“एक तिस” लेखेर पठाए ।
“त्यत्रो त के मान्ला र ? तै पनि म एकपल्ट कुरा गरिहेर्छु ।“
“लास्ट एक चालिस ।“
“एक पचास चाहीँ ठीक होला ।“
“त्यत्रो त पैसा छैन ।“
“कुरा गरिहेरुम न ।“
मैले बाकि कुरा अंकललाई जिम्मा दिएर पैसा जम्मा गर्नतिर लागे । चार महिनाको स्यालरी मैले पाउन बाँकि थियो । पच्चिसको दरले चार महिनाको एकलाख हुन जान्छ । तर पछिल्लो तीन महिना भने मेरो लिभ धेरै र ओटी नभएको कारण धेरै नै गयल भएको थिए । यसरी सबै हिसाब गर्दा तिह्रानब्बे हजार सातसय पैतिस रुपैँया पाउन बाँकी रहेछ । मैले साथीको एक्सिडेन्ड परेर तत्काल खुट्टाको अपरेसन गर्नुपर्ने भएको कारण आफूलाई तत्काल पैसा चाहिने भनि प्रिन्सिपललाई कल गरेर भने । प्रिन्सिपलले फाउन्डरहरु सँग सल्लाह गरेर तत्काललाई तीन महिनाको तलबचाहीँ मिलाउन सकिने जवाफ दियो । मैले आफूलाई अत्याधिक आवस्यकता भएको कारण जसरि भएपनि आफ्नो सम्पूर्ण पाउन बाँकी तलब तीन दिन भित्रमा उपलब्ध गराउन आग्रह गरे । उनले पनि आफ्नो तर्फबाट सक्दो प्रयास गर्ने जवाफ दिए । लगत्तै मैले सञ्चय कोषको लागी पनि निवेदन लेखे । सञ्चय कोषबाट मैले पाउन लगभग पचपन्न हजार थियो । तर सञ्चय कोषको पैसा आउन एकहप्ता देखि दश दिन या त्यो भन्दा बढि समय लाग्ने भयो । मैले हस्पिटलको नक्कली बिल र पूर्जि बनाएर आफूलाई तत्कालै पैसाको खाँचो भएको जानकारी गराउदै फेरि निवेदन लेखे । तर छिट्टो गर्दापनि प्रकृयाबद्ध रुपमा पैसा आउन एकहप्ता लाग्दो रहेछ । उता स्कुटर धनिले तोकेको मुल्यभन्दा एकपैसा घटाउन नमानेको तर आफूले निरन्तर कन्भिन्स गरिरहेको भनेर अंकलले भन्दैहुनुहुन्थ्यो ।
तीनदिनपछी पाउन बाँकी सबै तलब खातामा जम्मा भएको थियो । आउन बाँकी थियो त केवल सञ्चय कोषको पैसा । त्यसको लागी अझै चारदिन कुर्नु पर्ने थियो । मलाई यता स्कुटर किनिहाल्न हतासले छटपट्टि सकेको थिए । सञ्चय कोषबाट आउन बाँकि पैसा जोड्दा मेरो खातामा ठ्याक्कै एकलाख पचास हजार हुन्थ्यो । दुइ हजार बत्तीको पैसा तिर्न राखेको थिए । यो चोटि बत्तिको पैसा पनि नतिरिने भैयो । ओहोर दोहोरमा सस्तो खर्च गर्दा पनि दस हजार त खर्च हुन्छनै । दस हजार जत्ति चाहीँ अन्कललाईनै थप्दिन लाउन पर्ला । यस्तै यस्तै मनमा कुरा खेलाई रहेको थिए । अचानक मोबाइलमा कान्छा मामाको भिडियो कल आयो ।
“के गर्दैछस् केटा ?” कल उठाउने बित्तिकै मामाले सोध्नुभयो ।
मैले मोबाइलमै दुइहात जोडेर सेवारो गरें । हालखबर र सञ्चो बिसञ्चो सोधा-सोध भयो ।
“तेरो कोहीँ चिनेको साथीहरु पूर्व जाने छन् कि छैनन् ?” मामाले सोँध्नुभयो ।
“किन के काम थियोर मामा ? बेलबारीसम्म त एकदुईँ दिनमा मै पनि जाँदैथिए ।”
“ए होर ? त्यहाँ तेरो माइजुले के पार्सल पठाएको रहेछ बहिनीको साथीलाई । जोरपाटि कता बस्याछन् रे, पोखरा गैहाल्ने भन्दैथिए । “
म मामाको कुरा खुब ध्यानपुर्वक सुनिरहेको थिए । उहाँ एकछिन रोकिनु भयो । हातमा स्क्रु ड्राईभरले कुनै मेसिनको जाँच गरिरहेको जस्तो पनि देखिन्थ्यो ।
“त्यसो भए पार्सल तैले लिएर राख्नु । बेलबारी जाँदा इटहरिदेखि ट्याक्सिमा धनकुटा पठाइदिनु । म त्यो केटिहरुको नम्बर तलाई पठाइदिन्छु । कैले लिन जान्छस् ?”
एकैछिन रोकीए । म भर्सक चाँडै नै बेलबारि जाने सुरसारमा थिए ।
“भोलीनै जान्छु ।“ मैले जवाफ फर्काए ।
“ठिक छ त्यसो भए म नम्बर पठाइदिन्छु ।“
भोलिपल्ट सात बजेनै खुरुक्कै मैले नम्बरमा कल गरे । दुई कलमा पनि फोन उठेन । तेस्रो पल्टको कलमा फोन उठ्यो । तर आफू मिटिङमा भएको कारण कुरा गर्न नमिल्ने र एकघण्टा पछि कल गर्नु भनि उसले फोन राखी । म चोकमा निस्किएर साथीहरूसँग गफिदै चिया चुरोटको धुँवासँग राजनिति पनि उडाइरहेको थिए । एकघण्टा पछी उसले कल गर्न भनेकी थिई । मैले पुन: कल गरे । आफू पार्सल लिनको लागी आउन लागेको कुरा बताए । तर उसले आज दिनभर भेट्न नमिल्ने बताई । मैले साँझसम्म कुर्नुपर्यो । साँझ पाँच बजिसकेको थियो । उसैले फोन गरेर बोलाएकी थिई – “चामुण्डा गेट पेट्रोल पम्पमा आउनुन है !”
म साथीको बाइक लिएर कपन देखि माहाङ्काल लागे । माहाङ्कालबाट बौद्ध हुदै म पिपलबोट पुगे । पिपलबोटबाट एकैछिनमा म चामुण्डागेट पेट्रोलपम्म पुगे । त्यहाँ पुगेर मैले उसको नम्बरमा फोन गरे । आफू आउदै गरेको उनले जानकारी दिई । करिब पच्चिस मिनेट मलाई कुराएर उनिहरु तल्लो पट्टीको गल्लीबाट निस्किए । एउटाले पहेँलो र गाँढा खरानी रङको वन पिस लागाएकी थिइँ भने अर्कीले कालो ठूलो हुडि र निलो टाइट जिन्सको पाइन्ट लगाएकी थिइँ । उनिहरु दुइजना थिए । उनिहरु भन्दा पहिला, उनिहरुको त्यो चकलेटी पर्फ्युम म समक्ष आइपुगिसकेको थियो । मेरो नजिक आएर वनपिस लगाउने केटिले प्रश्न गरि – “तपाईनै हो ?”
“हो ।“ मैले भने ।
“तपाईँको नाम के हो ?”
“शिवु लिम्बू”
“के पर्नुहुन्छ सुजुको ?”
जत्ति सुन्दर उत्तिनै चलाख केटिहरु ।
म उनिहरुको सुजुसँग अपरिचित थिए । मामाले भन्नुभएको माइजुको बहिनिको पार्सल हो । तर माइजुको कति बहिनी छन् ? त्यो मलाई थाहा थिएन ।
अनि अर्को कुरा, माइजुको बहिनीलाई के भन्छ ? म साइनो केलाउन जान्दिथिए ।
कालो हुडी लाउने केटीले मेरो अनुहार राम्रोसँग हेर्न खोजी । सायद उनिहरुलाई लाग्यो म कतै गलत मान्छे त होइन ? उनिहरुको सहजताको लागी मैले हेल्मेट खोलिदिए । एउटा परिचयात्मक मुस्कान खोले र भने – “उहाँ मेरो आफन्त पर्नुहुन्छ । मेरो आफ्नै माइजुको बहिनी हो ।“
अबभने दुइटै केटीको अनुहार उज्यालो भयो । अझै नजिक आएर बोल्न थाले । यहीँ मौकामा मैले दुबैजनाको अनुहार हेरे । वन पिस लाउने केटी अलि मोटी र गोरि थिई । पक्कै पनि गुरुङ्नी होला ? तर कलो हुडी लाउने केटी अलि पातली थिइ । पक्कै तामाङ्नी या त मगर्नि हुनुपर्छ । सुन्दर्ताको कुरागर्दा दुइटै सयमा उनान्सय ।
मोटी अलिबेसी बोल्ने त पातली अलि कम या त परेको बखत बाहेक बोल्दै नबोल्ने स्वभावकी थिइँ । यी दुइटीको साथी जो मेरो माइजुको बहिनी पर्छे, ऊ कस्ती होला ? मनमा एक किसिमको खुल्दुली पलायो । यत्ती राम्रो मान्छेको साथी राम्रैनै होलानी ? मनमनै सोँचे । तर जस्तो भएपनि मलाई कुनै उपलब्धी हुनेवाला थिएन ।
“तपाईँको नम्बर दिनुस् त ।“
मोटि केटीले मेरो नम्बर मागी । पातलीले मेरो बाइक हेर्दै थिइँ । सायद नम्बर कण्ठ गरेको हुनुपर्छ ।
“अगाडी कल गरेको नम्बर मेरो हो ?”
“एनटिसी को हो ?”
“होइन । एनसियल को हो ।“
“ए, एन्टिसीको चाँही दिनु त, यो एनसेलमा फोन नै लाग्दैन ।“
मैले उसलाई आफ्नो एनटिसको नम्बर, नाम र ठेगाना दिए । सायद उसले आफ्नो साथीलाई म्यासेज लेखेको हुनुपर्छ मोबाइलमा टाइप गर्नथाली ।
“कैले जाने हो तपाई ?”
“भोलि । नाइटमा ।”
“भनेपछि पर्सि पुग्नुहुन्छ ?”
“हजुर । उहाँलाई मेरो नम्बर दिनुस् सायद दस बजे सम्ममा उहाँको पार्सल धनकुटा पुगिसक्नेछ ।“
“हुन्छ । तपाई पनि उसको नम्बर लिराख्नुस् पुग्नुभन्दा पहिला एकपल्ट कल गर्नुभयो भने सहज हुन्छ ।“
मैले नम्बर र पार्सल लिएर खुरुखुरु आफ्नो कोठा फर्किए । साँझ अंकललाई भोलिनै आफू बेलबारि आइपुग्ने जानकारि गराए । पुग्नु त मलाई बेलबारिसम्म मात्र थियो । तर पार्सल भएको कारण धनकुटासम्म जानुपर्ने भयो । पार्सल मामाले भनेजस्तै इटहरीबाट गाडिमा पठाउनपनि सक्थे । तर स्पेसल मान्छे खाँको पार्सल भएको कारण स्पेसल सुरक्षाकोचो मैले अनुभव गरे । र आफैले पुर्याउने निर्णय गरे । मलाई एकपल्ट माइजुको बहिनि देख्न पनि त मन छनी । अब धनकुटासम्म पुगेको मान्छे, एकैछिन घर निस्कन कत्ति टाँढापो भयोर ? बल्लबल्ल आउन पाएको छ ।
तसर्थ: आफ्नो यात्राको गन्तब्य तेह्रथुम सम्मकै बनाए ।
*** Continue ***
Follow Writter
Instagram
Facebook
